Αναζητώντας τα κλειδιά του είναι μου Υπάρχουν πόρτες μέσα μας που δεν άνοιξαν ποτέ. Κλειδιά ξεχασμένα σε συρτάρια της μνήμης, ανάμεσα σε όνειρα που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Περπατώ μέσα μου χωρίς χάρτη. Αγγίζω παλιές πληγές, ακούω τη σιωπή μου και ψάχνω εκείνο το μικρό φως που κάποτε με έκανε να πιστεύω. Πού κρύβεται άραγε
Σε εκείνο το «φύγαμε» Υπάρχουν στιγμέςπου δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Μόνο μια λέξη. Φύγαμε. Και ξαφνικά,όλα όσα έμοιαζαν δύσκολαγίνονται λίγο πιο ελαφριά. Εκείνη η στιγμή Δεν ξέρεις πάντα πού πηγαίνεις. Ξέρεις μόνοπως δεν θέλεις να μείνειςεκεί που η ψυχή σουέχει αρχίσει να μικραίνει. Κλείνεις μια πόρτα. Αφήνεις πίσω σουένα δωμάτιο γεμάτο σκέψεις,μερικές σιωπέςκαι ίσως ανθρώπουςπου κάποτε
Οι αριθμοί με μπέρδευαν ανείπωτα Οι αριθμοί με μπέρδευαν ανείπωτα. Μετρούσα τις μέρες,τις ώρες,τις αποστάσεις,τα χρόνια που έφευγαν. Κι όμως, τίποτα σημαντικόδεν χωρούσε πραγματικάσε έναν αριθμό. Πόσο αγαπήσαμε; Πόσο περιμέναμε; Πόσες φορές είπαμε«θα το κάνω αύριο»και αφήσαμε το αύριονα γίνει χθες; Οι αριθμοί ήθελαν απαντήσεις.Η καρδιά μου όχι. Εκείνη κρατούσε μόνο στιγμές. Ένα βλέμμα στο
Κλείσε τα προσωπικά σου σε ένα δικό σου κουτί Υπάρχουν πράγματα που δεν χρειάζεται να τα ξέρουν όλοι. Μικρές σκέψεις. Φόβοι. Όνειρα. Πληγές που έκλεισαν δύσκολα. Λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Κράτησέ τα μέσα σου, όχι από φόβο, αλλά από σεβασμό στον εαυτό σου. Φτιάξε ένα δικό σου κουτί.Ένα αόρατο κουτί, όπου θα φυλάς όσα
Η περιουσία σου είναι ο χρόνος Έχουμε σπίτια, πράγματα, λογαριασμούς, σχέδια για το αύριο.Κι όμως, η μεγαλύτερη περιουσία μας δεν βρίσκεται σε κανένα συρτάρι. Είναι ο χρόνος. Τον κρατάμε στα χέρια μας χωρίς να μπορούμε να τον φυλάξουμε. Τον ξοδεύουμε χωρίς να βλέπουμε το υπόλοιπο. Κι όταν κάποτε κοιτάξουμε πίσω, καταλαβαίνουμε πως δεν ήταν οι
Ζήσε αληθινά: Η ζωή είναι έξω από το διαδίκτυο Ζήσε τη ζωή σου Ζήσε. Όχι μέσα από μια οθόνη. Όχι μέσα από μια φωτογραφία που περιμένει καρδούλες. Ζήσε αληθινά, με τα χέρια σου, με τα μάτια σου, με την ανάσα σου. Η ζωή είναι έξω από το διαδίκτυο. Είναι στον ήλιο που ζεσταίνει το πρόσωπό
Εγώ κι εγώ δεν τελειώσαμε ακόμα Εγώ κι εγώ δεν τελειώσαμε ακόμα. Έχουμε μπροστά μας δρόμο.Αρκετό δρόμο. Και ίσως δεν είναι ένας δρόμος ίσιος.Έχει στροφές, σκοτάδια, επιστροφές.Έχει πράγματα που κουβαλήσαμε χρόνια και δεν μάθαμε ποτέ πώς να τα αφήνουμε. Τα πάθη μας.Τις εξαρτήσεις μας.Τις ουσίες που κάποτε έμοιαζαν με λύτρωση και ύστερα έγιναν φυλακή.Τις αδυναμίες
Ένα τέλειο λάθος Κάποιες φορές πρέπει να φύγεις λίγο πιο πέρα από τη σκιά σου. Να καθίσεις απέναντί σουκαι να κοιτάξεις εκείνον τον άνθρωπο που έκανε λάθη. Που αγάπησε λάθος.Που βιάστηκε.Που φοβήθηκε.Που πήρε φόρα και κουτούλησε στον ίδιο τοίχο, ενώ τον έβλεπε. Και ύστερα να του χαμογελάσεις. Όχι, δεν χρειάζεται να μετανιώσεις για όλα. Ίσως
Τα φθινόπωρα δεν λένε ψέματα Τα φθινόπωρα είναι σιωπηλά.Δεν υπόσχονται ήλιο,δεν χαρίζουν ψεύτικες αιωνιότητες. Έρχονται με βροχήκαι με φύλλα που πέφτουνσαν μικρές, αργές αποχαιρετιστήριες λέξεις. Τα καλοκαίρια μας ξεγελούν.Μας κάνουν να πιστεύουμεπως όλα θα κρατήσουν. Το φθινόπωρο ξέρει καλύτερα. Σου δείχνει τα άδεια κλαδιάχωρίς να ντρέπεται για την απώλεια. Και κάπου ανάμεσασε ένα γκρίζο απόγευμακαι
Πέλαγο βαθύ και ξένο Πέλαγο βαθύ και ξένο.Αγριεμένο. Κι εσύνα ψάχνεις μια στεριάπου δεν σε κρατά. Ίσως γιατί δεν γεννήθηκεςγια να μένεις. Ίσως γιατί κάποια ταξίδιαδεν έχουν λιμάνι. Μόνο κύματα.Μόνο άνεμο.Μόνο εκείνον τον μακρινό ορίζονταπου όλο φεύγεικι όμως σε καλεί. Κι όταν η θάλασσα αγριεύει,μην φοβάσαι. Άσε την ψυχή σουνα γίνει καράβι. Και ταξίδεψε. Ίσως
